Engel
Engel kan worden gezien als het belangrijkste kunstproject van P-Luck. In Engel zijn in de loop der tijd kunstenaar, creatie en mens samengestroomd. Door elkaar geraakt, beter gezegd. Misschien.
Het woord misschien komt uit het Middelnederlands en is een verkorting van de frase (het) mach schien, wat letterlijk “(het) mag gebeuren” of “het kan gebeuren” betekent.
Conceptueler verwoord: het onderscheid subject (kunstenaar) – object (het kunstwerk) is de afgelopen jaren in toenemende mate geminimaliseerd. Dat anders geformuleerd: het gaat bij Engel om levenskunst, het ziele-desoxyribonucleïnezuur aan het roer en de lichamelijke ervaring zowel oorzaak als gevolg.
Hij spreekt van Narcisme, en ik antwoord hem dat het om mijn leven gaat. Ik wijd me niet aan het ik, maar aan het vlees, vlees in de zinlijke zin van het woord. Alle dingen raken mij slechts voor zover ze mijn vlees treffen en daarmee samenvallen, en wel tot op het punt waarop ze het schokken, niet verder. Niets raakt of interesseert me dat zich niet direct tot mijn vlees richt. En op dit moment spreekt hij van het Zelf. En mijn antwoord luidt dat het Ik en het Zelf twee afzonderlijke, niet met elkaar te verwarren begrippen zijn, en dat zoiets als de balans van het vlees nu juist deze twee begrippen worst zal zijn. Uit: Fragmenten uit een hels journaal, Antonin Artaud,
Becoming Engel
Er was eens. In de schemerige krochten van een kunstacademie-mediatheek vond een gedachtegoed Pluck (die toen de roepnaam “Mariska” had). Het boek The Ethics of Sexual difference van Luce Irigaray verleidde Engel – wiens naam officieus “Pluck” was – toen ze (later officieel “hij”) een publicatie zocht op de boekenplank erboven. Pluck vergat het beoogde werk en nam de uitnodiging aan van het uit stekende boek. Bladerend vond Pluck (later ook wel: “P-Luck”, afkorting van “Piet Geluk”) een aantal pagina’s over het fenomeen engel. Engel als concept. Een buiten-Bijbelse engel. Een soort van filosofische engel. Een wezen met een hoog Misschien-gehalte gevoed door continue beweging, een continue de- en reterritorialisering. Misschien.
Twee vrij vertaalde citaten uit de tekst van Irigaray:
“de engel is degene die onophoudelijk beweegt van identiteit naar identiteit, degene die eindeloos blijft openen en herdefiniëren”,
“de engel representeert een andere lichamelijkheid: niet te reduceren tot filosofie, theologie en moraliteit, verschijnt de engel als een boodschapper van een ethiek via de kunst, zonder dat hen in staat is meer te geven dan het gebaar dat het representeert”,
Pluck verinnerlijkte het concept engel. Ze zag zich er in gezien. Engel als mogelijkheid om zijn lichaam en leven in te zetten als canvas. Minder bewust dan het misschien klinkt. In corpore. Overigens: het oppakken van de engel uit de woorden van de filosofe Irigaray kent een oppositioneel-opstandige aard. De filosofe beoogde iets anders te zeggen. Bij Pluck – op moment van schrijven is haar officiële naam “Engel Antonin” – gaat het om het bevragen van de notie van subject. Gaat het om het proeven en uitdagen van structuren, om het spel met vastigheid. Gaat het om het incorporeren van “Misschien”.
“Men mag zich namelijk afvragen of er eigenlijk wel tegenstellingen bestaan. Het is niet onmogelijk dat tegengestelde dingen op een pijnlijke manier verwant, verbonden, verstrengeld en misschien identiek zijn. Misschien! Maar wie zou zich om zulke gevaarlijke Misschien’s druk willen maken!” Voorbij goed en Kwaad, Friedrich Nietzsche
Dus nogmaals, Engel beweegt verre van de Bijbelse engelen en met een wederzijds ontslag ten aanzien van (de patriarchale versie van) God. Antonin Artaud: “Om een einde te maken aan het oordeel van God”.
In den beginne kreeg Engel vorm in een soort van alter ego van Pluck. In de loop van de tijd bleek echter de (kunst-matige) fixatie van Engel in een personage niet overeen te komen met wat Pluck zocht. Er zat niets anders op dan te fuseren.
Fuseren, een proces waarmee Pluck, met zo’n 20 jaar bedrijfseconomische kennis en ervaring, bekend mee was. Fuseren: een gelijkwaardige samenwerking en verdeling van de assets lichaam en inzichten. Burger-administratief werd het samengaan expliciet gemaakt met een formele naamswijziging. De paradox van verandering vastleggen. Met latere wijzigingen, naams-, lichaam- en levens-gerelateerd, krijgt de Basisregistratie Personen overigens een prominente rol in het artistiek/filosofische proces Engel.
Over letters en vlees gesproken: een aantal jaar voordat Pluck Engel in zichzelf ontwaarde, had ze een professioneel visitekaartje: “MSc. Mariska Baars-Pluck RA RE EMITA CIA CISA”. Het resultaat van een tot dan toe cis-heteronormatief bestaan, veel studie en zo’n twintig jaar Assurance praktijk. Met de overstap van de financiële wereld naar de kunstacademie ging de beroepsaanduidingen RA RE EMITA CIA CISA verloren. En met het herstructureren van het sociale leven en het afstappen van de cis-heteronormatieve fundering verdween een deel van de achternaam.
FeniX, UTosia,
De koerswijzigingen resulteerden in “MSc. Maria Margaretha (roepnaam Mariska) Pluck”. Dat werd later dus “Engel Pluck”. Meester in de exacte wetenschappen, “MSc.” is een blijvende en verhoudt zich aangenaam eigenaardig tot “kunstenaar”. De titel Msc. is verkregen met een onderzoek naar changemanagement procedures bij bedrijfsgrens overschrijdende informatiesystemen dus zo ver liggen het exacte en artistieke traject niet uit elkaar.
Bij het, al dan niet, in filosofische zin overschrijden van grenzen en het verlaten van gevestigde kaders, komt de Franse (toneel)schrijver Antonin Artaud in zicht:
“Wanneer je hem een lichaam zonder organen hebt gemaakt, dan zul je hem bevrijd hebben van al zijn automatische reacties en teruggeven aan zijn ware vrijheid” Uit: Pour en finir avec le jugement de dieu” van Antonin Artaud (uit eerder vermeld audio-fragment).
Een Lichaam zonder organen (LzO) is een toestand van pure potentie en ongeordende energie. Organen als metafoor voor onderdelen, onderdanen, enzovoort vrij van een (machtig) structurerend en heersend “lichaam” zoals instituut, schema’s en coderingen, dogma en religie. Zich los makend en weg bewegend van vaste biologische en maatschappelijke structuren. LzO wordt opgepakt en verder uitgewerkt door filosoof Deleuze en psychoanalist Guattarí die ook het idee Becoming (wording), het idee dat een mens allesbehalve een vaststaand iets is met een onveranderlijke essentie, hebben uitgewerkt.
Becoming Trans Man
Sinds 8 juli 2026 verandert Engel met testosterone vleugeloefeningen hun lichamelijke structuur en codering. Met het transdermale script van masculinisering zet P-Luck de beweging voort van “vrouw” naar “binair” naar “mannelijk”. Een wording onder de huid, in het bloed, in het vlees. De Basisregistratie Personen volgt ook hier. Het wachten op de formele wijziging in de gemeentelijke ruimte gaf een update van W8, de performatieve installatie 8 jaar eerder in een gemeentelijke ruimte.
Met de transitie een nieuwe naam: Engel Antonin, (Trans)Man.
Becoming Nomad
Per 31 augustus 2026 heeft Engel Antonin zich losgemaakt uit het fysieke kader van een huis. Het geliefde UTosia verlaten. De koppeling van lichaam met kadaster teniet en het woonadres is een briefadres geworden.
Becoming Nomad is artistiek-filosofisch “gefundeerd”. Een soort van extradermaal LzO-getint proces. Het lichaam als orgaan gestroomd in beweging, ont-moeten en overgave.
Het verschil tussen Becoming Engel en Becoming Nomad is de ruimte of misschien wel de positionering ten opzichte van de huid. Van Maria naar Engel Antonin een reis die zich voornamelijk onderhuids en ín de fysiek-lichamelijke ruimte realiseert. Het nomadische proces extradermaal van aard en daarmee in de buitenlichamelijke ruimte spelend. Voornamelijk. De huid is poreus. En het lichaam louter potentie. In staat het leven steeds weer opnieuw uit te vinden en vorm te geven.
